Monthly Archives: July 2016

పంచతంత్రం STORIES OF PANCHATANTRA—Mitra Labhamu (Gaining Friends)

panchatantramu

పంచతంత్రం

STORIES OF PANCHATANTRA

IN SIMPLE TELUGU POEMS — TRANSLATION INTO ENGLISH

MITRA LABHAMU- GAINING FRIENDS

For more than two and a half millennia, the Panchatantra tales have regaled children and adults alike with a moral at the end of every story. Some believe that they are as old as the Rig Veda. There is also another story about these fables. According to it, these are stories Shiva told his consort Parvati.The present series is based on the Sanskrit original.
A king, worried that his three sons are without the wisdom to live in a world of wile and guile, asks a learned man called Vishnu Sharman to teach them the ways of the world.
Since his wards are dimwits, Vishnu Sharman decides to pass on wisdom to them in the form of stories. In these stories, he makes animals speak like human beings. Panchatantra is a collection of attractively told stories about the five ways that help the human being succeed in life. Pancha means five and tantra means ways or strategies or principles. Addressed to the king’s children, the stories are primarily about statecraft and are popular throughout the world.

vishnusharman

विद्वत्त्वं च नृपत्वं च नैव तुल्यं कदाचन ।

स्वदेशे पूज्यते राजा विद्वान् सर्वत्र पूज्यते ॥

Scholar and king are never comparable. King is worshipped in his country, but scholar is worshipped everywhere.

ఈ రోజు నుంచి పంచతంత్రం కధలను తేలికైన, కమ్మని తెలుగు పదాలతో పద్య రూపంలో వ్రాయాలని సంకల్పించాను. సచిత్రంగా చేసి అందంగా ఉండేలా పిల్లలకు ఉపయోగ పడేలా చెయ్యాలని సంకల్పం.

From today, I decided to write the story “PANCH TANTRAM” a collection of moral stories penned by Manya Vishnu Sharma.

నాకు భగవంతుడిచ్చిన అహంకారాన్ని, ఆత్మ విశ్వాసంగా మార్చుకోమని ఇప్పటికి సంకల్పం కలిగింది.

I mode vow that I will turn my arrogance born out of immense self-confidence, knowledge and thirst for more into pure self-confidence.

§
1.
విష్ణు శర్మ నామ విప్రుండు గురువు
శిష్యులందరికిని చెప్పె కథలు
నాడు నేడు రేపు నీతి బతుకు రీతి
పంచతంత్ర మంచు పేరు నిడెను! 1
తాత్పర్యము
విష్ణు శర్మ అనే బ్రాహ్మణుడు తన శిష్యులకి పంచతంత్రమనే పేరుతో, ఐదు కధలు చెప్పెను. ఈ కధలు నాడు, నేడు రేపు ప్రజల ప్రవర్తనకు, రాజ ధర్మానికీ, మిత్రులను పొందడానికీ వంటి విషయాలలో మార్గదర్షకాలుగా ఉంటూ వస్తున్నాయి.

English:

A Brahmin and Teacher known as Vishnu Sharma, taught five moral stories to his students. These stories were applicable yesterday, are applicable today, will be applicable tomorrow. They teach us how people should behave, the duties of Kings and getting friends, eliminating enemies.

2.
అయిదు కధలు జెప్పె యనువగు భాషలో
మిత్ర లాభ మనియు మిత్ర భెద
మనియు మూడు కథలు మరిజెప్పె గురువు
పంచతంత్ర మన్న యెంచు రీతి! 2
తాత్పర్యము
పంచతంత్రమనే ఈ కధలలో విష్ణు శర్మ అనే ఈ గురువు మిత్ర లాభము, మిత్ర భేదము, లబ్ధ ప్రణాశము, అపరీక్షికారిత్వము అనే అయిదు కధలు చెప్పారు.

English:

In these five stories are namedPanchatantra, the teacher told the stories “Gaining Friends, Losing friends, Loss of gains, Of crows and owls, and Imprudence.”

3.
శాస్త్ర వేద మెల్ల చదివిన చాణక్యు
రాజనీతి విస్ణు వాచ్య రీతి
రెండు గలిపి జదువు పండు జనమ
తంత్ర మొకటి పంచ తంత్ర మొకటి!3
తాత్పర్యము
వేద శాస్త్రాలు అవపోసన పట్టిన చాణుక్యుని రాజకీయ తంత్రం, విష్ణు శర్మ వాచ్యంలో ఉన్న నీతి తంత్రమూ, రెండూ ఈ కధల్లో అగుపడతాయి. ఈ పంచతంత్రము చదివితే రెండు తంత్రాలూ ఒకచో చదివి నట్లే. జన్మ ధన్యమవుతుంది.

English:

The Rajaneeti of Chanakya, the Minister well versed in Vedas and Shastras and the knowledge of letters of Vishnu Sharma are both evident in these stories. Life is blessed if we read these stories.

4.
మిత్ర లాభమె మోదము హితుల గలువ
మిత్ర భేదము ఖేదము మిత్రులకును (మోదము శత్రులకును)
మోద ఖేదమ్ముల కధలె మొదటి రెండు
తంత్రి తెంపెను యెలుక తంత్ర మాడె నక్క! 4
తాత్పర్యము
మితులను కలిసినప్పుడు వచ్చే ఆనందము మిత్ర లాభంలో, మిత్రులు విడిపోయినప్పుడు వారికి కలిగే ఖేదము (శత్రులకి కలిగే మోదము) మిత్ర భేదము లోనూ, ఈ మోద ఖేదముల కధలే మొదటి రెండు. మొదటి కధలో మిత్రుని వలను కొరికి మిత్రుని రక్షించిన కధ, రెండో కధలో నక్క కుతంత్రంతో మిత్రునిచే, మిత్రుని చంపించిన కధా చెప్పబడ్డాయి.

English:

The first story is about the pleasure one gets when he meets a friend and second one is about the pain one feels when a friend is forced to distance from another one (though this enthralls the common enemy) were described. First story is about a mouse that secures the life of a dove by cutting the net in which he was trapped and in the second one, the story of two foxes that conspire and provoke one friend kill the other.

5.
వాస ముండెను యడవిన వాయసమ్ము
మృగము తాబేలు జింక మూషి కమ్ము
ఒకరి కొకరు సాయము జేసి యొడుపు నుండె
స్నేహ మన్ననె యదియని సెప్పు కొనగ! 5
తాత్పర్యము
ఒకానొక అడవిలో ఒక కాకి, జింక, తాబేలూ, ఒక ఎలుకా ఒకరికొకరు పరస్పరం సాయం చేసుకుంటూ, ఆహా! స్నేహమంటే ఇది కదా అనేలా, ఎలా కలిసి ఉన్నాయో మొదటి కధలో వర్ణింపబడింది.

English:

In the first story, a mouse, a deer, a tortoise and a crow that helped each other and lived friendly lives. Seeing this one used to wonder, “Oh! If not this, what is friendship?”

Image result for panchatantra images

6.
బోయ యొక్కడు వేటాడ బన్నె వలను
పైన యెగురుచు బొయెడు పావురములు
దినుసు చూసి ఆశతొడ దిగగ బోవ
వారి రాజు చిత్ర గ్రివుడు వారి నాపె! 6
తాత్పర్యము
ఇలా ఉండగా ఒక బోయవాడు పక్షులని వేటాడే నిమిత్తం ఒకచోట నూకలు జల్లి, వలను పెట్టి దగ్గర్లో చూస్తూ నిలుచున్నాడు. పైన ఎగురుతూ పోతున్న పావురాల గుంపు ఒకటి భూమిపై నూకలు చూసి ఆశతో దిగుచుండగా, వారి రాజు చిత్రగ్రీవుడు వలదని వారించెను.

English:

As time was passing off as usual in the woods, one day a hunter placed a net under a banyan tree and spread few grains to attract birds. A group of doves flying high saw the grains and with hope of food tried to come down. Their king Chitragreeva, asked them not to venture.

7.
మఱ్ఱి యందున యుండెను ముసలి కాకి
పిలుతు రాతని బ్రియ లఘు పతన కుండు
వేల పక్షుల నడుమున వాస ముండె
చూసె కాకియు బోయను వలను బన్న! 7
తాత్పర్యము
ఆ మఱ్ఱి చెట్టు కొమ్మల్లో లఘుపతనకడు అనే కాకి ఎన్నొ ఏళ్ళ నుంచి ఉంటోంది. అదె చెట్టుపైన కొన్ని వేల పక్షులు కూడా నివాస ముంటూ ఉండేవి. ఈ ముసలి కాకి బోయ వల పన్నడం చూసింది.

English:

In the branches of the Banyan Tree an old crow, by name Laghupatanaka has living since long. She saw the hunter laying the trap of net.

8.
అంత ఎగురుచు వచ్చెను ఆక సమున
గువ్వ రాజుతొ కూడిన గుంపు యొకటి
చూసె నూకలు కిందను చెందె ముదము
ఆశ తోడను దిగుటకు సిద్ధ పడెను! 8
తాత్పర్యము
ఆ విధంగా ఆకాశంలో ఎగిరే గువ్వలు గుంపుగా నూకల మీద ఆశతో కిందికి దిగే ప్రయత్నం చేశాయి. వారి రాజు, చిత్రగ్రీవుడు వద్దని వారించినా కూడా!

English:

Even though the King of Doves, Chitragreeva warned them not to, the hungry group of doves tried to get down to earth, in the hope of eating the grains.

9.
చిత్ర గ్రీవుడు వారికి చక్ర వర్తి
బలికె ఇటులను తొందర బడగ వలదు
నరుడు దూరని యడనిన నూక యెటుల
మోస మున్నది యిందున ఖండితముగ! 9
తాత్పర్యము
వారి రాజు చిత్రగ్రీవుడు చివరి యత్నంగా ఈ విధంగా చెప్పాడు. “మానవ సంచారం లేని కారడవిలో నూకలేలా వచ్చాయి. ఇందులో ఏదో మోసం ఉన్నట్లు కనపడుతున్నది. ఆగండి”

English:

Their king Chitragreeva warned them. “This is a wild forest where humans fear to enter. How can grains come here. There is some trickery in this. Please wait.”

10.
కాకి కూడను వారించె కాదు వలదు
పన్నె వల బోయ పట్ట మనను
నూక యాసతొ ప్రాణంబు నొదల తగదు
అయిన వినవాయె గువ్వలు యాస తోడ! 10
తాత్పర్యము
మఱ్ఱి చెట్టుపైన కాకి కూడా ” వలదు. వలదు. మనలను పట్టడానికి బోయ ఒకడు వల పన్ని పోయాడు. కాసిని నూకల కోసము ప్రాణాలు పణంగా పట్ట వద్దు” అని సలహా చెప్పింది. కాని ఆశ వదలని గువ్వలు వాయసము మాట కూడా పెడచెవిన పెట్టడానికి సిద్ధమయ్యాయి.

English:

The crow living on the tree too advised, “No! No! Do not venture to barter your lives to a handful of grains. A hunter laid a trap for us here”. But the greedy and hungry doves do not heed his advice too.

11.
గుంపు యందలి మూర్ఖపు గువ్వ యొకటి
నవ్వుచు రాజుతొ ఇటుల నుడివె రాజ
వయసు తోడను బుద్ధెట్లు నడచి వచ్చు
బుద్ధి మంతుడె ఎపుడును బెద్ద యగడె! 11
తాత్పర్యము
ఆ గువ్వల గుంపులోని మూర్ఖపు గువ్వ ఒకటి ఇటుల బలికెను. “రాజ! ఎవడు బుద్దిమంతుడో వాడు వృద్ధుడు గానీ ఏండ్లు మీరిన వాడా వృద్ధుడు?”

English:

A foolish dove in the group said, “Oh! King! The man’s wisdom is old, how can a man more age can be?”

12.
పోయి గువ్వలు చిక్కుకు పోయె వలను
గింజు కొన్నవి భయమున గువ్వ లన్ని
రాజు నయమున బలికెను రాగ మునను
ఆప దొచ్చిన కూడదు యవ సరము! 12
తాత్పర్యము
గువ్వలన్ని ఆ యువ పావురము మాట విని ఒక్కసారిగా కిందికి దిగి, నూకల ఆశతో వలలో చిక్కుకొని, గింజుకుంటూ భయముతో వణకడం మొదలు పెట్టాయి. ఆంతట రాజు ప్రేమతో, అనురాగముతో ఇట్లు నుడివెను “ఆపద వచ్చినప్పుడు తొందర, భయము పనికి రావు”

English:

All the doves, hearing the advice of the young dove, flew down with the hope of eating the grains and got entangled in the net. They were so afraid,they started struggling in the net. Then the King said with love and affection, “when we are in trouble, we should not be in a hurry or be afraid”.

13.
ఏక మయ్యిన మనమును ఎగర లేమె
ఒక్క దాటున యందరు ఊపు తోడ
వలను మోసుక పోదం వేగమునను
బుద్ధి తోడను మనమును బతుక గలము! 13
తాత్పర్యము
మిత్రులారా! మనమందరమూ, ఐకమత్యంతో ఉంటే ఈ వలను మోసుకుని ఒక్కసారిగా పైకి ఎగరలేమా? వేగంగా ఒక్కసారిగా అందరూ పైకి ఎగరండి. మన కుశాగ్ర బుద్ధి నుపయోగించి ఈ ఆపద గట్టెక్క గలము.

English:

My subjects! If we are united we can lift the net and fly again. So, with all your strength, fly all at a time. We can use our wisdom to protect ourselves and come out of difficult times.

14.
యెగిరి పోదము కలిసియు యాకసమున
హితుడు మిత్రుడు కడు సన్నిహితుడు కలడు
యతను యొక మూషికుడు హిరణ్యకుడు పేరు
పోదమచటికి యతడు నా పొందుకాడు! 14
తాత్పర్యము
గువ్వ రాజు ఇలా పలికెను. “మనమందరమూ ఐకమత్యంగా బలంతో పైకి ఎగురుదాము.నాకు హితుదు, అత్యంత సన్నిహితుడు అయిన మూషిక రాజు ఒకడు కలడు. అతని పేరు హిరణ్యకుడు. మనము అక్కడికి ఎగిరి పోవుదము .

English:

The King of Doves said further.  “We shall fly together along with the net into the skies. I have close friend who is my well-wisher. He is the king of mice. Let us go to him.”

15.
అనుచు బలుకగ గువ్వలు యెగిరె పయికి
వలను తమతోడ తీసుకు వాసి గాను
కాల మహిమ యనుచు వేట కాడు తిరిగి
బోవ యచ్చెరువున కాకి బోయె వెనుక! 15
తాత్పర్యము
ఈ విధంగా రాజు పలుకగా వినిన గువ్వలన్నీ వలను తీసుకుని ఒక్కసారిగా పైకి ఎగిరి పొయ్యాయి. “కాల మహిమ” అని ఆశ్చర్య పడిన వేటకాడు, నిరాశతో వెను దిరిగి వెళ్ళగా ఏమి జరుగుతుందో చూతమని వాయసము వారిని వెంబడించెను.

English:

Hearing what their King said all the doves in unison flew into the air carrying the net with them. “This is all mystery of time”, so thinking the hunter returned back, while the crow followed them out of curiosity.

Image result for panchatantra images

16.
రాజు నుడివెను గువ్వల రాశి తోడ
రయము కూడదు పిదపట తగదు భయము
రాజనీతిలొ తంత్రము రక్ష మనకు
దూర యోచన నేర్పున దమయు శక్తి! 16
తాత్పర్యము
ఆ విధంగా గాలిలో ఎగురుతున్న పావురాలని చూసి రాజు ఇలా చెప్పెను. రాజతంత్రంలో, ఏ విషయములో తొందర పడ కూడదు. తొందర పడి ఆపదలో చిక్కుకున్నప్పుడు భయ పడ కూడదు. తంత్రము రాజ నీతిలో భాగము. అదే మనకు రక్ష. దూరాలోచన, కష్టాల్ని ఓర్పుగా భరించే శక్తియున్నూ !

English:

The King further said to the doves so flying. “In Rajatantra (Rules of Governance) we should not hurry to take a decision, once we involve in trouble due to our hurry, we should not fear. That is our protection in Raja Neeti. (Ways of Governance). The basic traits must be thinking ahead of times and when in trouble to bear the pain.

17.
ప్రభువు చూసెను బెదరెడు పరిజనమును
బేగ ఎగురుడు హితుడు కాపాడు మనను
బొండు ఉత్తర దిక్కుకు భీతి విడుడు
మంచిమిత్రు బొందితి ఈ జన్మ మూషికమ్ము! 17
తాత్పర్యము
ఇంకా బెదురుతున్న గువ్వలను చూసి రాజు ఇలా పలికెను. “వేగంగా ఎగిరి ఉత్తర దిక్కుకు నడవండి. నా హితుడు నన్ను కాపాడును. ఈ జన్మలో నా పుణ్యం కొద్దీ ఒక మంచి మిత్రుడిని పొందాను.

English:

Seeing the still fearing doves, the Kind said assuring. “Hurry towards the North. There, my well-wisher, the King of Mice will rescue us. I got a very good friend in this birth, thanks to my Karma.

18.
పావురమ్ములు ఎగిరె బలిమి తోడ
కలుగు వద్దకు దిగగను గంపెడాశ
రాజు బిలిచెను మూషిక రాజు బ్రేమ
వచ్చినాడను నీదు యవసరమునను!

తాత్పర్యము

గువ్వలన్నీ రెట్టించిన బలంతో ఎగిరి పొవడం మొదలు పెట్టాయి. చివరికి మూషిక రాజు నివసించే కలుగు దగ్గరకు గంపెడాశతో దిగాయి. గువ్వల్ రాజు, కలుగు లోనికి చూసి “మూషిక రాజా! నీ అవసరం పడి వచ్చను” అని పిలిచాడు.

English:

Doves flew with all their strength and got down near the rat-hole where the King of Mice lived. The King of Doves dragged himself nearer the hole and shouted, “Oh! Friend! I came here on an urgent work with you!”

19.
మిత్రు మాటను వినినట్టి మూషికుండు
కలుగు విడిచిచియు నేలపై కొచ్చి చూసె
ఏమి మిత్రమ నిను చూడ ఎగిరి వస్తి
నిన్ను చూడగ దుఖము నాకు కలుగు! 19

తాత్పర్యము

మూషిక రాజు కలుగు బయటకు వచ్చి, “ఏమి మిత్రమా! నీ మాట వినగానే ఉత్సాహము ఉరకలేసి ఉన్న పాటున వస్తినే. నీ పరిస్థితి చూస్తే ఎంతో జాలి కలుగుతుంది.”

English:

The King of Mice rushed out of his home and said, “What? My dearest friend! Hearing your voice, I came running here. But your plight threw me into deep sorrow!

§

Image result for panchatantra images

उद्धरेत आस्माना आत्मानं न आत्मानं अवसादयेत् ।
आत्मा एव हि आत्मनः बन्धुः आत्मा एव रिपुः आत्मनः ।। श्लोक ५

Let a man raise himself by his own self; let him not debase himself. For he is himself his friend and foe.

BHAGAVAD GITA

References:

  1. http://sanskrit.samskrutam.com/en.literature-shloka-chaanakya-neeti.ashx

ఆంధ్రులు ఎవరు Who are the Andhras?

ఆంధ్రులు ఎవరు? తెలుగు మరియు ఆంగ్లంలో

Continuing our Coverage of Pandit Kota Venkatachalam’s work is an excerpt of his Telugu book on The Andhras, called Andhrulu evaru? (“Who are the Andhras?”). In the previous installment on ACP, we reviewed the preface written by the famous poet Sri Viswanatha Satyanarayana for Pandit Venkatachalam‘s book “The Plot in Indian Chronology”.  We also discussed how there are many, even today, who are corrupting what our traditional texts actual said about the History of Ancient Indians and even the Identity of Andhras.

If the archaeological evidence and even texts have been tampered with by Scientism advocates, how can we scientifically arrive at the truth? That is the value of tradition. It is a one thing to take everything at face value, and it is another thing to study our tradition and then use scientific inquiry to confirm what it says. Rather than 1 or the other, both can be helpful in ensuring the Truth—the Real Truth—is determined.

Here is what an actual Pandit, learned and qualified to interpret our Vedas and Puranas, actually wrote. Sri Kota Venkatachalam’s own English translation is provided below [Emphasis and proofing ours].

The following Post was originally Published at True Indian History on June 21, 2009


§

 ఆంధ్రులు ఎవరు?

 

 సృష్ట్యాదియందు “ఆర్యజాతి” తప్ప వేరుజాతి లేదు. ఆర్యులు భారతవర్ష మంతటను వ్యాపించి నివసించియుండిన కాలములో నాయా దేశభాగములను పరిపాలించిన రాజుల పేరున ఆయా దేశములు పిలువబడినవి. అట్టి దేశములలో నివసించిన ప్రజ లాయాదేశనామములచే పిలువబడ జొచ్చిరి. అట్లు పిలువబడిన పేర్లతో వారే వేరువేరు జాతులుగా గుర్తింపబడి యుండిరి.
ఆర్యులు దేశవ్యాప్తము నొంది నివసించియుండిన పిమ్మట ఒకానొకకాలమున తూర్పుభారతవర్షము “ప్రాచ్యక దేశ” మనిపేరు గలిగి “బలి” యనెడి రాజుచే పరిపాలింపబడుచుండినది. ఆతని కుమారులా దేశమును విభాగించుకొని తమ పేర్లతో నా దేశభాగములకు పేరులుపెట్టి యేలిరి. వారిలో “ఆంధ్రరాజు” పరిపాలించిన భాగమునకు “ఆంధ్రదేశ”మని పేరు పెట్టబడినది. ఆ దేశమున నివసించుచుండిన చాతుర్వర్ణ్య ఆర్య ప్రజలు నా దేశముపేరున “ఆంధ్రులు” అని పిలువబడిరి. ఆర్యజాతియే ఆంధ్రజాతి యని పిలువబడినది. అది వేరుజాతి కాదు. ఆంధ్రుల పుట్టుపూర్వోత్తరములలో సృష్ట్యాదినుండి “ఆంధ్రు”లను పేరు వచ్చువఱకు ఆంధ్రుల చరిత్ర ఆర్యుల చరిత్రయే గాని వేఱు కాదు. అందువలన సృష్ట్యాది లగాయతు ఆంధ్రుల చరిత్ర ఆర్యుల పేరుమీదనే చెప్పబడును. దానిని ఆంధ్రుల చరిత్రగానే తీసికొనవలయునుగాని అది ఆంధ్రుల కంటె వేఱుగాగల ఆర్యుల చరిత్ర యని భ్రమించకూడదు. ‘ఆంధ్రులు’ ఆర్యులేగాని యితరులు కారు. ఒకేజాతివారు ప్రారంభములో “ఆర్యు”లనియు, కొంతకాలమునకు వారే “ఆంధ్రు”లనియు పిలువబడిరి. వారు రెండు జాతులవారు కారు. ఏకజాతీయులైయున్నారు. ఇదేప్రకారము భారతవర్షములోని వివిధ రాష్ట్రములయందు నివసించెడి ఆర్యులును ఆయా దేశనామములచే వివిధ శాఖలుగానై వివిధ జాతులుగా పరిగణింపబడుచుండిరి. కాని ఆసేతుహిమాచలముగా గల ఆర్యులందరు ఏకజాతీయులైన ఆర్యులే యైయున్నారు. ఈవిషయము మనసునందుంచు కొని ఈ గ్రంధమును (కోట వెంకటా చెలం గారి ఆంధ్రుల పుట్టుపూర్వోత్తరములు) చదివిన “ఆంధ్రుల పుట్టుపూర్వోత్తరము” లేవియో వివరముగా సృష్ట్యాదినుండియు తెలియగలవు.
ఆంధ్రుల పుట్టుపూర్వోత్తరములు
ఒక దేశముయొక్క గాని, జాతియొక్క గాని చరిత్ర వ్రాయుటకు ప్రాచీనకాలమునుండి వచ్చు చుండిన సంప్రదాయముగాని  లేక వ్రాతమూలకమైన పూర్వచరిత్రగాని ఆధారముగా నుండవలెను. అట్టిదేమియు లేక కేవలమొక మనుష్యుని యొక్క ఊహలు, కల్పనలు, నమ్మకములు, సంభావ్యతలు మొదలగువానితో వ్రాయబడినది సత్యమైన చరిత్రలు కాజాలవు. అవి కల్పనాకథ లనిపించుకొనును.
ఏదియో యొక వార్తను విని దానిని తనయూహలతోను, కల్పనలతో డను పెంచి ప్రస్తుతము తన యనుభవములో గల యొక విషయమున కదుకుపెట్టి తాను మొదట వినిన వార్త యొక్క యథార్థ చరిత్ర యిదియేయని గ్రంథములల్లి లోకములో ప్రకటించినంతమాత్రమున అది యథార్థ చరిత్ర యనిపించుకొనదు. అది చరిత్రకు ద్రోహము చేయుట యగును. ఇప్పుడు పాశ్చాత్య ప్రాచ్య చరిత్రకారులచే వ్రాయబడిన ఆధునిక భారతదేశ చరిత్రలనున్న వన్నియు వారివారి యూహా కల్పితములై యున్నవి. అందు సత్య మావంతయును కానరాదు.
మానవజాతి మధ్యా సియాయందు పుట్టి భూగోళమంతటను వ్యాపించిన దనెడి వాదము పాశ్చాత్య చరిత్రకారుల యూహాపోహలతో కల్పింపబడినది గాని దానికి పూర్వ చరిత్రాధార మేమియు లేదు. ఒక చరిత్రకారుని యూహ మరియొక చరిత్రకారుని యూహకు ప్రమాణమై తాము ముందుగా నిర్ణయించుకొనిన యొక నిర్ణయమున కనుకూలముగా నుండునట్లు పర్యవసానము తేల్చబడి లోకమున ప్రచారము చేయబడినది. చిరకాలము వినగావినగా అదియే సత్యమైన చరిత్ర యని లోకులు భ్రమించి దాని ననుసరించి చరిత్రలు వ్రాసికొనుచుండిరి. పాశ్చాత్యులచే వ్రాయబడిన అట్టి కల్పితకథలే భారతదేశ చరిత్రకాధారభూతమై తదనుసారముగా నాధునిక చరిత్రలు వ్రాయబడి మనకు పాఠాశాలలలో నేర్పబడుచున్నవి. వీనిని విసర్జించి మనము మనవాఙ్మయాదుల ననుసరించి యథర్థాచరిత్రలనువ్రాసికొనుట అత్యావశ్యకము.
సృష్టిక్రమము
ఇప్పటి సృష్ట్యాదియందు ప్రకృతినుండి స్వాభావికముగా పంచ భూతములును, అందు భూమినుండి ఓషదులును, ఓషధులనుండి సర్వ భూతకోటియు దేవమానవాదివర్గములు క్రమక్రమముగా నుద్భవించినవి. అందు మొదట వచ్చినది ప్రజాపతి. ఇతడు ప్రధమ ఆర్యుడని ఋగ్వేదము 4-26-2-2; 2-11-18 ఋక్కులయందు వినబడుచున్నది. ప్రధమ ఆర్యుడైన స్వాయంభువప్రజాపతి మానవసృష్టిని జేయబూని వసిష్టాదులైన పదిమంది ప్రజాపతులను(వీరికి దేవఋషులని పేరు) సృజించెను. పిమ్మట స్వాయంభువప్రజాపతి భూమి మీద మానవసృష్టిని జేయబూని భారతవర్షమునగల సరస్వతీ, ద్రుషద్వతీనదుల మధ్యస్థనమై భూమియందు ప్రధమమున నివసించి ‘శతరూప’ యను భార్యతో కలిసి ప్రియవ్రత, ఉత్తానపాదులనెడి ఇద్దరు కుమారులను, ఆకూతి, దేవహుతి, ప్రసూతు లనెడి ముగ్గురు కుమార్తెలను కనెను. అతడు ప్రధమమున నివసించిన భూమి “బ్రహ్మావర్త” మని పిలువబడుచున్నది.
బ్రహ్మవర్తదేశము
మానవజాతి మొదట భారతదేశమునే యుత్పత్తిని బొందినది. ఇప్పుడు భారతదేశమునగల యమునానదికి పశ్చిమమున ‘సరస్వతీ’ నదియు, దానికి పశ్చిమమున ‘దృషద్వతి’ యనెడి దాని యుపనదియు నుండెడివి. ఈ సరస్వతీ, దృషద్వతి నదుల మధ్యగల ప్రదేశము ‘ బ్రహ్మవర్తమని ‘ అనాదికాలమునుండియు పిలువబడుచుండెడిది. ‘ బ్రహ్మవర్త ‘ మనగా బ్రహ్మ యను పేరుగల స్వాయంభువ ప్రజాపతి మానవజాతిని భూమి మీద నిలుపుటకు ఆదికాలమున స్థూల దేహధారియై నివసించిన స్థలము.
ప్రతిసృష్టియందును ఆదిమానవుడైన ‘ స్వాయంభువ ‘ ప్రజాపతి స్థూలదేహధారియై మానవసృష్టి నిమిత్త మెచ్చటావర్తమును బొందుచు నివసించుచుండునో అట్టి దేశము ” బ్రహ్మవర్తమని ” అనాదికాలము నుండియు దేవతలచే పిలువబడుచుండినది. ఋగ్వేదమున వినబడిన ” యోనిం దేవకృతం ” (ఋగ్వేదము 3-33-4) దేవతలచే చేయబడిన మానవజాతి జన్మస్థానము అనువాక్యమును మనువు తన మనుస్మృతి యందు ” తం దేవనిర్మితం దేశం ” (అనగా దేవతలచే ఏర్పాటు చేయబడిన ఆప్రదేశము) అనివివరించి దాని హద్దులను కూడ ఇచ్చియున్నాడు. (మను 2-17) తూర్పు – సరస్వతీ నది, దక్షిణము సరస్వతీదృషద్వతీనదుల సంగమస్థలము పడమర దృషద్వతీనది ఉత్తరము హిమాలయపర్వతములలో సరస్వతీ, దృషద్వతీనదుల జన్మస్థలముల వఱకు.
బ్రహ్మర్షి దేశము (ప్రధమవలస)
అట్టి బ్రహ్మవర్త దేశమందు పుట్టి ” ఆర్యులు ” అనబడు మానవజాతి తాము జన్మించిన ” బ్రహ్మవర్త ” దేశము వదిలి దానికి పశ్చిమమున గల ప్రదేశములందు నివసించి దానికి (మను 2-19) బ్రహ్మర్షి దేశమని పేరిడిరి. ఈ వలసలను విశేషముగా మహాతపశ్శాలులైన బ్రహ్మర్షులు నడిపి వారలే వారి శిష్యప్రశిష్యులతో అచ్చట నివసించి యుండుటవలన దానికి బ్రహ్మర్షి దేశమనెడి నామము సార్థకమైనది. ఈ ప్రదేశమున ఇటీవల కురుక్షేత్రము, మత్స్యదేశము, పాంచాలము, శూరసేనము, ఉత్తరమధుర యను పేర్లతో రాష్ట్రము లేర్పడినవి.
మధ్య దేశము (ద్వితీయవలస)
వింధ్యపర్వతము, హిమాలయపర్వతముల మధ్యయందు ప్రయాగకు ( అలహాబాదు ) పడమరగా సరస్వతీనదివరకు గల ప్రదేశమంతయు ” మధ్యదేశము” అని పిలువబడుచుండినట్లు మనువు చెప్పుచున్నడు. (మను 2-21 ) బ్రహ్మఋషిదేశము నిండిన పిమ్మట రెండవ వలసలో వెడలిన ఆర్యసంతానము ఈ మధ్యదేశమున నివసించిరి.
ఆర్యా వర్తము (తృతీయ వలస)
అటుపిమ్మట ఆర్యజాతీయులు మహర్షుల యనుజ్ఞవలన వారి రాజుల నాయకత్వమున మూడవ వలసగా బయలుదేరి వింధ్యహిమాచలములకు మధ్యనుండు ఖాళీప్రదేశ మందంతటను వ్యాపించి స్థిర నివాసము లేర్పరచుకొనిరి. ఆనాటికి భూగోళమంతయు నిర్మానుష్యముగా నుండి యున్నది. భారతవర్షములో గూడ నిప్పుడు మనవిచారణ యందుండిన ఆర్యజాతీయులు తప్ప యితరమానవు లెవ్వరును లేరు.
నాల్గవ, ఐదవ వలసలు
అటుపిమ్మట విదేహమాధవు డనెడి రాజు తన గురుదేవుడైన గౌతమరహూగణుని ప్రేరణమున నానాటికి వృధ్ధినిగాంచుచుండిన ఆర్యజాతీయుల వెంట నిడికొని బ్రహ్మవర్తాది ప్రదేశములనుండి యొక గొప్ప వలసను బయలుదేరదీసి సరస్వతీనదికి తూర్పుగా గంగానదివఱకు బోయి అచ్చటచ్చట ఆర్యనివాసములు నేర్పాటుచేసి యుండిరి కాని అచ్చట ” సదానీరా ” అనెడి యొక నది అడ్డమురాగా ఆవలస నంతటితో నిలిపి అంతవఱకు వచ్చిన పొడుగునను, గ్రామముల, పట్టణముల నిర్మానమొనర్చిరి. సదానీరా నదికావల ప్రదేశము నివాసయోగ్యము కానందున దానిని నివాసయోగ్యముగా చేయుటకు తగిన యేర్పాట్లు చేసి తిరిగి పశ్చిమముగా వెళ్లి గంగా, యమునా, సరస్వతీ, దృషద్వతీ నదులను దాటి ఉపనదులతో గూడిన సింధునదిని దాటి పశ్చిమమున సింధునది కుపనది యగు ‘ కుభా ‘ (అనగా కాబూలు నది ) నదీతీరముల వఱకు తమ వలసలను విస్తరింప జేశి యుండిరి. ఈ వివరములను ఋగ్వేదము, శతపధబ్రాహ్మణము, మనుస్మ్రుతి మొదలగు వానియందు సవిస్తరముగా వివరింపబడి యున్నది.
“ఆర్యాః అత్ర ఆవర్తంతే పునః పున రుద్భవంతి ఇతి ఆర్యావర్తః “. ఆర్యులు లెచ్చట పుట్టి, పెరిగి, చచ్చి, తిరిగి పుట్టుచుందురో అది ఆర్యావర్తమని చెప్పబడుచున్నది. దీనిని బట్టి ఆర్యులు ఈ ప్రదేశముమందుననే సృష్టి ప్రారంభమునుండి పుట్టి నివసించుచుండిరని మనుస్మ్రుతి యందు స్పష్టము చేయబడినది. ( పాశ్చాత్యులూహించినటుల ఆర్యులు మధ్యాసియా యందు పుట్టి భారతవర్షమునకు వలస వచ్చినరుట కేవలము వారి కల్పనయే కాని పూర్వ చరిత్ర వలన ధ్రువ పరచబడినది కాదు )
దక్షిణా పధము ( ఆఱవ వలస )
అటుపిమ్మట ఆర్యుల దృష్టి వింధ్యపర్వతములకు దక్షిణముగా గల ప్రదేశములమీదకు ప్రసరించినది. ఆనాడు దక్షిణదేశమంతయు నిర్మానుష్యముగా నుండినది. ఆర్యులు ‘ సదా నీరా ‘ ప్రాంతప్రదేశము నంతను మానవ నివాసమున కనుకూలముగా నొనర్చి పిమ్మట తూర్పున గల వంగదేశప్రాంతములమీదుగా దక్షిణమునకు క్రమక్రమముగా వ్యాపించిరి. అనేక సంవత్సరములు గడచుచుండగా అట్లు ఆర్యులు వ్యాపించిన భారతవర్షపు తూర్పుదక్షిణములగల ( అనగా ఇప్పటి మద్రాసు దిగువ వఱకు ) ప్రదేశము ” ప్రాచ్యక దేశ ” మని పిలువబడినది. దానికి దక్షిణముగా దక్షిణసముద్రమువఱకు గల దేశము దక్షిణ దేశమయ్యెను. ఆరెంటికి పశ్చిమముగా గల పశ్చిమకొస్తా ప్రదేశము పశ్చిమదేశమయ్యెను. అదే విధమున ఆర్యులు ” దక్షిణాపధ ” మంతయునాక్రమించి వృధ్ధిపొందిరి. ఆసేతుహిమాచలముగా గల దేశమునంతను ఆక్రమించిన ఆర్యులు వైదిక ధర్మావలంబులై చాతుర్వర్ణ్య వ్యవస్థ గలిగి యుండిరి.
§

 

Who Are the Andhras?

Andhra

Chapter IV
Origin and early History of the Andhras [2]

In the beginning, there was only one race, the Aaryan race. In the ancient times, when the Aaryans were spreading all over the continent of Bharat, the different regions and parts were named after the Kings that ruled over them. The people too were named by the names of these regions and came to be considered different races.

In those remote times in Eastern Bharat was known as ‘Praachyaka Desa’ and ruled by a king named Bali. After his death, several of his sons divided his kingdom, and each named his part after himself, one of them being Aandhra. The kingdom of prince Aandhra being known as Aandhra Desa and the Aaryans (of the four castes) inhabiting the region were called Aandhras.  Thus only one group or division of the Aaryans came to be known as Aandhras. The Aandhras were not a separate race from the Aaryans. Hence the history of the Aandhras till the emergence of the Aandhra race (the name) coincides with the history of the larger race named Aaryan. The history of the Aaryans is the history of the Aandhras and vice versa. Aandhras are Aaryans and none else. It is all one race known as Aaryans in the beginning, some of them later coming to be known as Aandhras from the name of the region inhabited by them. It is the same case with the Aaryans inhabiting the other different parts of Bharat, all of them of the same Aaryan stock but developing into various branches and coming to be considered different peoples and named after the different regions occupied by them. But all of the Aaryans of Bharat from the Himalayas to Cape Comorin [Kanyakumari] belong to the same racial (Aaryan) stock. This axiom should be kept steadily in mind in the study of the history of the Aandhras from the beginning of creation, attempted in this volume.

The Process of Creation

In the beginning the five elements evolved naturally [f]rom primordial nature or Prakriti, and from earth, of the five, living matter and living beings of all kinds. The first among the living creatures was Prajapathi. He is the first Aaryan. Rigveda 4 26 2-2, 2-11-18. He resolved on the creation of the human race and first created the ten Praja-pathis (the Devarishis). Then he  himself residing in the region enclosed by the rivers Saraswati and Drishadvati, and cohabiting with his wife Sataruupa gave birth to two sons ‘sons Priyavrata and Utaana paada and three daughters Aakuuti, Devahuuti and Prasuuti. The region he first lived in came to be known as “Brahmavarta”. The human race first appeared in Bharat only. To the west of the present Jamuna in North India there flowed in ancient times Sara-swati and to its west a tributary by name of Dru-shadvati. The region between these rivers Saraswati and Dri-shadvati was known as ‘Brahmavarta’ from time immmo-rial [immemorial]. The name indicates that the Swayambhuva Prajapati named Brahma resided there in gross physical form to cre-ate the human race on the earth.

At the beginning of every cycle of creation, this place where Swayambhuva Prajapati, the first man resides on the earth in his gross physical body, to create the human race is known as Brahmavartam’. In Rigveda-3-33-4 we hear ‘Yonim Deva Kritam’ and ‘Tam Deva Nirmitam Desam’ in Manu 2-17. This region is bound by the river Sara-swati on the east the junction of Sarasvati and Drushad-vati on the South Drishadvati on the West and the Hima-layas on the North.

dakshinapatha

The First MigrationBrahmarshi Desa.

The Aaryans thus born in Brahmavarta left the place of their origin and inhabiting the region to the west of it gave it the name ‘Brahmarshi Desa’ (Manu 2-19). These migrations and colonisations were led by Brahmarshis of established spiritual eminence who settled down in the new regions with their disciples and hence it was called ‘Brahmarshi Desa.’In later times this region came to comprise the kingdoms of Kuru, Matsya, Panchala, Surasena & Uttara Madhura.

The Second MigrationMadhya Desa.

According to Manu, the region bounded by the Vindhyas in the South the Himalayas in the north, Allahabad [Prayag] in the east and the river Saraswathi in the West, was called Madhya Desa. (Manu 2-21). This was the region colonised by the second migration of Aaryans after the Brahmarishi Desa was fully occupied.

Aryavarta (The Third Migration)

Thereafter the Aryans, on the advice of the sages and under the leadership of the kings, started on the third migration and spread all over the plains between the Hima-layas and the Vindhyas and settled down in permanent homelands. At that time almost  all the surface of the earth was uninhabited and even in Bharat there were no people  other than the Aryans.

Fourth and Fifth Migrations.

Thereafter, a king by name of Videha Madhava, on the advice of his teacher Gautama Rahuguna, accompanied by the Aaryans who were rapidly increasing in numbers, orga-nised a great migration from the Brahmavarta and neigh-bouring regions and proceeded “to the east of Saraswati upto the river Ganges and established Aaryans settlements at several places. But confronted by the river Sadanira, the progress was halted and villages and towns were constructed all along the march up to the river Kubha or Kabul, and extended their settlements so far. These details of the migration are available  in the Satapatha Brahmana, the Rigveda and in the Manu Smriti

The land in which the Aaryans are born, grow and die  and are  born again is known as ‘Aaryavarta’. Thus it is clear the Aaryans were living in this region from the beginning of creation, according to the Manu Smriti.

The sixth migration “Dakshinapatha”

Then the Aaryans cast their eyes on the region to the south of the Vindhyas. In those days this part of the country was uninhabited. After rendering habitable and fit for colonisation, the neighbourhood of the river Sadanira and proceeding through the regions to the east of it, Viz. Vanga, etc, they spread to the south along the coast. The south eastern coast lands of Bharat, which were thus occupied by the Aaryans gradually  down to modern Madras and below, were then known as ‘Prachyaka Desa’ and this region beyond further south to the sea ‘Dakshina Desa’ and the west coast and adjoining tracts ‘Paschima Desa’. Thus the Aaryans spread in course of time over the whole of the Southern peninsula and the Aryans who came  to occupy the whole of Bharat from the Himalayas in the north to the Indian ocean in the south were the followers of the Vedic culture and the social order of the fourfold division of society) which formed an integral part of it.

BaliPutraAandhra

§

  1. “ఆంధ్రులు”. True Indian History. June 19, 2009
  2. Kota, Venkatachalam Paakayaaji (Pandit). Chronology of Ancient Hindu History Part I. Vijayawada: AVG.  p.121-124

Viswanatha Satyanarayana about Pandit Chelam

Viswanatha-Chelam

Those of you who also read Indic Civilizational Portal would have noticed an article yesterday called “An appeal to Young Indologists”. It was a reprint of a blog Post with a direct account from Pandit Kota Venkatachalam. He was an author of 24 books on history in Telugu and English, many of which can still be found.

Indian History in general, and Andhra history in particular…even very recently, have been subject to many manipulations. The entire chronology, in fact, may be off…by a lot. But Pandit Chelam was not the only voice decrying the propaganda that was being sowed during colonial rule.  A number of other Bharatiyas were concerned about what was being done.

One such Telugu was the famous Kavisamrat, Sri Viswanatha Satyanarayana. Needing no introduction to any Andhraite of good taste, he was the author of the celebrated Veyi Padagalu. In a preface to Sri Kota Venkatachalam’s book “The Plot in Indian Chronology”, the Kavisamrat wrote extensively and effusively about the efforts of his contemporary. He too, like the average Indian, hoped to know the truth about our history.  Here is what he had to say [Emphasis and Proofing Ours]

The following Post was published at True Indian History on July 3, 2010


§

About fifty years of the life of Sri Kota Venkata Chelam , the author of this book, have been spent in untiring quest after truth, regarding   the ancient history of India. He has ransacked the indigenous literature dealing with our history as also the great bulk of the eastern and western books, the writings of the western Indologists, and has refuted the illogical arguments of the western historians, and established the  truth of the correctness of the historical data detailed in our Puranas. English education has banished sound scholarship in our ancient lore and also genuine zeal to probe into its secret depths. Now-a-days scholarship means being at home with what is written by the western scholars. The  western scholars have discredited the hoary past of our ancient culture and tried their very best to bring down the dates to suit their purpose.  A thousand changes they have made in the dates and in the names of the kings. The whole thing is confusion worse confounded.

It requires a Himalayan effort and unquenchable thirst on the part of a real nationalist to lay bare the scheme and the conspiracy that was responsible for throwing dust upon the veracity of the Puranic account. At present it is not possible to know the true history our ancient India. Sound scholarship in Sanskrit and the same in English are generally divorced from each other, and the special merit of this book is that it is based on a critical examination of the original Sanskrit texts and attempts to point out the defects in the Indological literature in English.

    A correct approach to the study of Indian history, to start with, is to understand clearly the three great Eras that were in vogue in ancient India. Sir William Jones, and the other historians like Dr. Wilson, General Cunningham, Prof. Max Muller, Dr. Hultzsch, Dr. Buhler and Dr. Stein have all  accepted that the Kali Era began in 3102 B.C., on Feb. 20th by 2 Hr. 27’ 30″. Thirty six years before this year the Mahabharata war was waged.  That means the Mahabharata war took place in 3138 B.C. . Thirty six years after the beginning of the Kali Era i.e., 3076 B.C. Dharmaraja and his brothers renounced their kingdom and repaired to the land of the gods.   That year was the beginning of the Saptarshi Saka or the Loukika Era which continues to be in vogue since that time in Kashmir.   These are the three Sakas according to which all calculations in our Puranas and historical records are made. The western historians had known the existence of these three Eras and yet they wrote that no possibilities to ascertain the dates of incidents and kings ever existed in our Puranas. The present  author has quoted the very same historians and proved the validity of the dates in the Puranas.

    The whole confusion began when the western  scholars, rather wilfully ousted Gupta Chandra-Gupta and made Maurya Chandra-Gupta usurp his place.   Gupta Chandra- Gupta Flourished in 327 B.C.,  and was the contemporary of Alexander.   Maurya Chandra-Gupta lived in 1534 B.C.   But the western historians wrongly identified Alexander’s  contemporary with Maurya Chandra-Gupta. This Himalayan blunder upset the whole scheme and brought terrible chaos into our Puranic dates. And now  if this little correction is made, every detail in our ancient Puranas is found to be correct. If this correction is not accepted the vast bulk  of the Hindu, Jain and Buddhistic literature appears to be a spurious account of facts and dates. One can know from this that the western scholars have found our historical dates incorrect because they have confounded between the Chandraguptas of the Gupta and Mauryan dynasties.

     The author of this book has proved to the hilt that this confounding is wilful and Sir William Jones, the first historian of India, has changed this date to effect a sort of similitude between the Biblical and the Hindu conceptions to time. Even Max-Muller, known to be a great lover of Hindu culture, accepted what Jones has written, saying in so many plain words, that he accepted this to bring harmony between the Greek and Hindu Chronology. Twelve centuries of time after the Mahabharata war and ten centuries before that are struck off like this and the history we get now  is put upon this wrong base. The whole plot is revealed in this book; and the spurious arguments advanced by the Western historians have been proved here to be the results of prejudicial minds. The author of this book has spared no pains to prove the correctness of the Puranic data. He quotes copiously from Astronomical texts, which in the Puranas are based on the movements of the Great Bear and asserts that it is 5092 years since the Mahabharata war to this day (in 1954; 3102+36+1954=5092)  and that it is 2811 years since the Mahabharata  war to the end of the Andhra dynasty or the beginning   of the Gupta dynasty, and the interval is 1500 years between the Mahabharata war and the coronation of Mahapadmananda, and the period elapsed between the coronation of Mahapadmananda and the beginning of the rule of the Andhras is 836 years. It is proved beyond doubt that the  traditional calculations of our ancient sages are correct to the decimal and the history of the Kali yuga kings written in different Puranas is genuine.

In short the author has successfully cleared the doubts that are made to linger in our minds regarding our ancient history and set right the differences that arose because of the western scholars’ wrong conjectures in the histories of Magadha, Kashmir and Nepal. Mihirakula and Toramana are said to be Hunas. They were kshatriya kings. They flourished before the Christian Era. They are said to have lived centuries later.  And this is a case where a discrepancy of 1200 years is shown to the discredit of the author of Kashmir history (Kalhana). The western scholars  have not only bungled facts and tampered with texts, but they even went to the extent of hurling abuse at our ancient historians and sages. The   whole mischief is plainly revealed in this book.  This book has thrown light upon many other things. The author has discussed at large the many  debatable points in Indian history. After reading the 6th chapter of this book none can contend that the Chandragupta of Megasthenes is the  Chandragupta of Kautilya. The chapter is a store house of erudition and a brilliant attack upon his antagonists. The facts marshalled herein are  irrefutable.

The seventh chapter discusses Asoka’s edict wherein is proved that the Yona kings are not Greeks of the 3rd century B.C., and the kings who ruled Abhisara, Uraga, Simhapura, Divyakataka and Uttara Jyotisha in the 15th century B.C., are Yavana Kshatriyas and that the present Greece was called Ionia at that time because it was occupied by these Yavana Kshatriyas and that the present Greeks are a mixed race. These new facts are to be studied and noted by one and all.

The 8th chapter is like a treatise upon the science of unearthing, reading and interpreting inscriptions. What mischief could be played in this field is portrayed with illustrations. Where there is no date, a historian with no respect for truth says there is one as is done in the case of Kharavela’s Hati-gumpha inscription. A date was given and it is found in all the text books. This colossal untruth is proved in this chapter.

The 10th chapter is a detailed account of the history of the  tampering made in the Aihole inscription. The author gave us the original and showed how the letters of the inscription were changed to suit the  date of the modern historians. It was changed from B.C. to A.D. The author basing his arguments even upon this inscription proved that the date  of the Mahabharata war is 3138 B.C., and the other era used in the same inscription is the Cyrus Era of 550 B.C. It is the duty of a good historian exactly to find out what era is used in what inscription.

Long before Sri Venkatachelam garu, a great Western scholar Prof. M. Troyer had raised his voice of protest against the modern historians. Many  other oriental scholars have written many books disproving the accounts of the western historians. Mr. T. S. Narayana Sastry is one of them, and  the present author has borrowed much from him in the ninth chapter of this book to prove by astronomical calculation the date of the Mahabharata  war, which took place in 3138 B.C.  He has studied our Puranas, and the English books written by the western historians and their Indian followers and spent all his time and much of his money to set right this great wrong done to our nation. But to what extent  he will be successful God only knows. Faith is instinctive. It is not a child of conviction and conviction is born of argument.   In this sad  process self interest is an interlude. God is great. If there will come a day when Indians realise the wrong done to their history, this book will be of very great value.

    I am no historian and I am asked to write this preface. Perhaps the author saw in me a zeal akin to his to see the resuscitation of our ancient glory which has suffered much at the hands of the enemies to our culture.

V.Satyanarayana

30-3-54

§

Our sincere thanks to G.D. Prasad garu, who is the grandson of Pandit Chelam, for graciously granting permission to reprint this article, which published sections from Sri Kota Venkatachalam’s work.

All about South India’s first River linking project — Pattiseema

The following Post was composed by  Anil Prongs. You can follow him on his blog.


pattiseema

Andhra Pradesh is racing ahead in reaching historical milestones. One such historical feat that it achieved is completing the first major river linking project in South India and it is the fastest river integration project ever took up in India.

River linking project is linking rivers through reservoirs and canals. This primarily focuses on reducing floods and water shortages where the abundant monsoon water that is conserved in reservoirs is delivered using the river linking system to areas where water shortage persists, or in times of drought. It primarily does a balancing act in reducing the gap between water availability and the demand for water for irrigation, drinking, and industrial purpose.

There is a prolonged debate in the country since many years on this project where proponents say it answers the country’s water shortage problem while the opponents dispute that it involves large scale rehabilitation, environmental issues, water disputes with neighbouring countries and high costs. Whatever may be the outcome of the debate, a country like India with a high population must address its worsening water shortage crisis, and river linking project has an answer to this. There are many successful river linking systems implemented in the world some of them are Europa canal, Illinois waterway,or the Gulf intercostal waterway.

Andhra Pradesh is covered by three major river basins, the Godavari, the Krishna, and the Penna. The major problem lies in the Krishna basin where the river water is shared by Maharashtra, Karnataka and the newly created states of Telangana and Andhra Pradesh. According to the Brijesh Kumar tribunal, AP has been allocated 512 tmcft which must be shared between the Krishna delta region and Rayalaseema. With upper riparian states constructing illegal projects on Krishna river it is impossible to address the problem of water shortage in drought prone Rayalaseema and the requirements of the delta region.

RayalaPatti

One solution to this problem is to reduce the dependence of the Delta on Krishna water and transfer the surplus water to Srisailam,thereby distributing it to Rayalaseema through Pothireddypadu head regulator. This can be done by linking the Godavari river to Krishna. There is no problem with Godavari as surplus water is available and moreover about 3000 tmc of flood water is not utilized, which goes waste into Bay of Bengal. By linking, about 80 tmc of water can be transferred from Godavari to Krishna; moreover it is allowed according to the Bachawat tribunal.

The Polavaram project has been envisaged to link these rivers but the huge budget involved, central dependency, and disputes with neighbouring states may take atleast 5 or 7 years to complete. In order to find a speedy resolution to water scarcity in Rayalaseema, the government of Andhra Pradesh has come up with an alternative and that alternative is “Pattiseema Lift irrigation project”.

PattiseemaLevels

Built at a cost of 1300 crores, Pattiseema project uses the nearly completed Polavaram right canal, where the surplus flood water of Godavari is pumped to this canal. It then travels approximately 160 kms by gravity, finally joining Krishna at Vijayawada in the up waters of the Prakasam barrage. This project is designed such a way that only when the water level reaches above 15 metres is it considered as flooding water and is pumped by the motors, thus ensuring that Godavari delta ayacut is not affected. 

dastramVillage-West_godavari_.2

The ayacut of this project is 1.8 lakh acres, the foundation stone was laid on 29th March, 2015 and the first phase was dedicated to the nation on 15th August 2015. It was finally completed on 29th March, 2016 exactly on the day when the foundation stone was laid—making it the fastest executed river integration project. Technologies like live video tracking were used to track the progress and the workers, irrigation officials and engineers who worked day and night to complete the project need a special appreciation.

In spite of many controversies, Pattiseema project is completed successfully in record time and the will and determination of the government of Andhra Pradesh has helped in making it a marvel. This is not the end, but just the beginning for more rivers to be linked, and let the ‘elixir of life’ reach every corner of this country.


Disclaimer: This article represents the opinions of the Author, and should not be considered a reflection of the views of the Andhra Cultural Portal. The Author is responsible for ensuring the factual veracity of the content, herein.